Die meisie in haar wit rok
Twee weke lank stap die meisie deur die berkebome
na die houtkerk waar ’n bedelbakkie asook
herfsblare deur die ruimte leviteer; die mirre-olie
wat sy aan haar polse smeer het reeds die heilige geskrifte
en voetstappe van die heiliges uitgewis.
Hier is Rachel, die meisie met die wit rok
wat tussen die berke begrawe is.
Veertien jaar gelede het haar ma gesterf
haar boetie diep begrawe
haar pa weggeraap
haar hele lewe wou Rachel
haar pa se lui bewegings leer ken.
Toe ek ’n jong vrou was
het ek ook ’n babaseuntjie gehad
wat duisternis bo die lig van lewe
gekies het
fout was sy sterwe
kind wat my nooit sal ken nie, nooit.
***
(vir die ongebore kind)
Vanaand in die omhelsing
van weemoed
om my weemoed
om my sterf die sterre
ek kruip verder na die plek
na die plek leeg van lig
my liefie toegedraai
toegedraai in die nag
en ek langs jou
ek langs jou
na die leegheid
en die litanie
en die skaduwee
bevry my, my verlies
my verlies en die litanie
en die skaduwee, sterre sterf.
©Melanie Grobler 2018
Baie dankie
Hartverskeurend
Allerliefliks beskryf – die ontsettende gevoel van rou verlies – dit laat my op ‘n manier dink aan ‘n film wat ek verlede jaar gesien het: The Light Between Oceans.
Aangrypende herinnering aan elke verlies…