Gisela Ullyatt. Uitgang

 

Hospitaal, eensame doolhof / êrens val lig in blokke

steriel die vloere / my hart klop elektries, iewers

naalde en bloedsusters. Ongesiens glip ek deur

vlakke van nabyheid en afstand / ongekend.

 

Môre /  ’n dagreis ver en geruisloos soos wit

komberse. Moederowerste, agter poorte lê

pêrels en die vaak / jou kruise besweer niks

én alles / jou bidkrale klik stom.

 

Vader van pyn / jou vleishakies soos ’n Bacon-

skildery / Francis Francis, jou screaming pope

kasty en betig met vuur / maar ligjare verwyderd

van vlees reis ek over the rainbow

 

© Gisela Ullyatt, 2020

 

 

Bookmark and Share

5 Kommentare op “Gisela Ullyatt. Uitgang”

  1. Hannes Visser :

    “Geruisloos soos wit komberse” en met “bidkrale wat stom klik” neem jy ons op die onbekende reis waarvan ons eintlik niks weet nie en nie op kan voorberei nie. As mense weer vir my vra wat maak ‘n gedig ‘n gedig, is hierdie ‘n puik voorbeeld. Twaalf reëls, n volkome verhaal. Dankie Gisela.

  2. Gisela Ullyatt :

    Ai, Hannes ek waardeer jou kommentaar. Ek het jóu gedig, “Covid – internering” , wat vroeër (vandeesweek? My begrip van tyd verswak met elke dag) baie roerend gevind, maar sonder enige soetlike sentiment. Die beelding daarin is so helder en dit is byna soos ‘n mini-film wat voor my geestesoog afgespeel het. Die slot, werklik treffend. Welgedaan!

  3. Susan Smith :

    Gisela, ‘n roerende gedig. Die onsigbare pyn helder en voelbaar gemaak.

  4. Susan Smith :

    Gisela, ‘n roerende gedig. Die onsigbare pyn intens voelbaar gemaak.

  5. Berdéhan Brand :

    Vleeslikheid word soms verbloem, maar die vleeshakies waaraan die mens opgesny bly hang, dié spesifieke Bacon-skilderye en die gedeelde res is nou meer as ñ vae vuur van dit wat is en hoe dit regtig is – dit is meer as ñ gedig.

  •