Mellet Moll. Alexei Navalny

 

Alexei Navalny*

 

Die Moederland sal eendag weer bevry wees

en Moskou sal sy plek as wêreldstad inneem.

 

Die gees van Poesjkin, Tolstoi en Majakofski

sal oor die water van die Moskva sweef en in

die bome van die Khimki-woude resoneer as

die Alexandrov Ensemble ’n loflied aan haar,

die Moederland, se uitgestrekte Steppe bring.

 

En in Sint Petersburg sal Sjostakowitsj speel:

’n wals aan almal wat die vryheidsideaal van

hierdie somber land nog ken, die droom wat

steeds ontwyk, in die e-demokrasie wat kom.

 

Ons sal die Requiem van Anna Akhmatowa

weer onthou, waar sy afsluit deur só te skryf:

 

Die uur van die dooies het weer aangebreek.

Ek sien elkeen, hoor elkeen, en voel elkeen:

Die een wat die sleur van ’n oop venster ken;

Die een wat nie die bekende grond voel nie;

Die een wat die tuiskoms kopskuddend soek.

 

Ek het ’n kleed uit my woorde vir jou geweef.

Ek sal jou nooit vergeet nie, orals en vir ewig.

En al klamp hulle my gewonde mond dig toe

waardeur ‘n honderdmiljoen mense gesmeek

het, wil ek só onthou word wanneer ek sterf.

 

So as iemand eendag ’n gedenkteken vir my

wil bou, moet dit nie hier by die see bou nie.

Bou dit waar ek vir driehonderd uur gestaan

het en niemand die deur oopgemaak het nie.

Vergeet hoe haatlik hulle dit toegeslaan het;

hoe hierdie vrou soos ’n gewonde dier gehuil

het, en hoe die ys soos trane uit my ooglede

se onwrikbare brons gevloei het.

 

En laat die tronkduif in die verte koer as die

skepe ongestoord in hierdie rivier wegvaar.

 

’n Lig sal skyn uit Pokrof Strafkolonie No. 2

en Yulia, Dasha en Zakhar sal hom herken.

 

Один за всех и все за одного!

 

© Mellet Moll, 2022

 

* Strofes 5 – 8 is geparafraseer uit die Engelse vertaling van die slot van Anna Akhmatowa se Requiem.

 

Bookmark and Share

Los kommentaar

 

*