Joan Hambidge. Opruiming 1& 2

 

Opruiming 1

 

Eenmalig glo, dié vertrek, meen jy,

met vergete ballonne op die Polana hotel

se stoep lank ná ‘n nuwejaarsfees

met ‘n buffet van seekos en wyn.

 

Soveel ‘jy-e’ vind ek by hierdie inpak,

oppak tussen boekkontrakte bewaar:

die rym neem ook ‘n hele lewe in beslag,

meen DJO in sy verse só goed verpak.

 

Is hierdie dan my Periandros of Edms. Bpk?

‘n Grammatika van vernugtering?

Daar was baie stryd en dubbelpraat

iets soos kognitiewe dissonansie.

 

Alles nou in bokse en leggers opgepak.

Dis systap, dwars-stap, ingooi, uitgooi

deur hierdie argivaris, immer op vertrek

uit ‘n kantoor rondom verslae en agendas.

 

As kind dikwels getrek na ‘n nuwe plek:

orals waar ek my voet sit was daar verhindering

of misplasing: ‘n foto van ons wasig verklap,

eenmalig glo, hierdie vertrek, meen ek.

 

Opruiming 2

 

By die Poorte vir die Laaste Oordeel

sal ‘n akademikus-cum-skrywer

geweeg en té swaar gevind word:

geen veer soos die Egiptenare beweer.

 

Die siel hier tans gekalibreer:

boeke, bloemlesings, notules,

dispute, aperçus, selfs verse

(onafgewerk) in ‘n rak as verweer.

 

Vir goedskiks dertig jaar verkeer

in ‘n ruimte met stof en spinnerakke.

Ontdek ‘n gedig oor Julia Kristeva

in hierdie speurtog van die leer.

 

The poetry is in the pity, the pity …

dat alles sou uitloop op ek wou …

Die raadgewer van ‘n Pous voormalig

weet van die self as matrioskas afgeskil.

 

Noodluik en Onderdak is reeds gebruik.

Noodweer klink nou as titel gepas op:

ook dít sal geen leser van die digkuns behaag.

Ons hoor die kritiek al kakel: helaas té vaag.

 

 

© Joan Hambidge, 2022

 

Bookmark and Share

Los kommentaar

 

*