Ambraal
Aan die Oos-Rand speel ‘n mamma
– doodluiters en onverhoeds –
een namiddag vlak voor Krismis
met haar kroos, ál vier, Ambraal.
Op ‘n tapyt vol papier vir toedraai –
daarop ‘n engelekoor – roep sy:
“Ambraal, hóé gaan dit nog?”
In antwoord troos drie stemme:
“Die kind ís siek. Ambraal, dié yl en ly.”
Mammas weet ‘n siekte’s nooit finaal nie
en, uit dié vuur van hoop, kom weer:
“Ambraal, hoe gáán dit nog?”
“Die kind is siek. ‘n Koors brand
deur die lyfie van ons boet Ambraal.”
Wéér: “Ambraal, hoe gaan dit nóú?”
‘n Nuwe, droewe refrein klink op:
“Die kind Ambraal is dood.”
Sagte sooltjies tol die wêreld vol
om die spook se kloue te ontduik.
Maar wanneer mamma weer Ambraal
oproep, styg – vreemd – één stem minder uit.
Die koor word kleiner: “Hulle’s séker moeg.”
Tót haar vraag na die kind se welsyn –
“Is jý, Ambraal, nog daar?” –
in antwoord die troos van doodse stilte kry:
‘n engelekoor wat swyg.
© Jean Meiring, 2022