Die gedig as vaartboggel
Opnuut loop ek my alweer vas
teen woorde as slagysters:
prestidigitateur of towenaar
onirique of eerder droomverlore
(die gedig as somnambulis)?
Dalk écartelé of opbreek
in vier uit-hoeke, uitspansels?
Maar alles bly ‘n lutte (stryd)
of ‘n blatante leuen (mensonge);
die digter, ‘n péripatéticien(ne),
lank vóór crépuscule (‘n liminaliteit)
saam met Marilyn Horne, daardie tyd-
lose, wonderbaarlike mezzo se ron-ron-ne:
Saggies ontwaak my hart …
© Joan Hambidge, 2024