Stilte
ek wag lank by die braambos
maar hy wil nie vir my ontvlam nie
swyg meewarig
terwyl glansryke pers
vrugblinkers in die sonlig
tussen koggelhaakdorings
my daag om uit te reik
vir die aardse ambrosiasmaak
maar geen woord vandag om
my te begeester nie
mymerend stap ek weg
en bepeins die oënskynlike kilte
of dít miskien immer só hoort:
is dit juis die punt: hierdie stilte?
want dis hoeka ook ’n (l)eersame antwoord
© Meyer van Rensburg, 2024