DE SMAAK VAN EEN WOORD
Deze versregel lag immers toch voor de hand
die schrijft maar tevens wild woelt in de taal
waarin de werkelijkheid weerspiegeld wordt.
Toch vervaagt het landschap tot een stippellijn.
Het morgenlicht verorbert langzaam de hele dag.
En het uurwerk slurpt tikkend al zijn cijfers op.
De veranderde tijd brengt de wijzers van de wijs.
Het lichaam wordt onleesbaar als een dode letter.
Een achtergelaten schaduw proeft van een woord.
Het gedicht is een eigenaardige ervaring.
© Willem M. Roggeman, 2024