Oratio obliqua
‘n Versreël soos ‘n inbraak
altyd via ‘n gesprek
met ‘n ander digter
of ‘n brief vergeel
selfs ‘n film klassiek
dalk ‘n droom oor
‘n gestorwene in kajuitraad.
Opmanings via DJO of Uys Krige
oor en weer soekend
na die regte beeld:
digters sterf nie
vergader net stof
met skeurtjies in die buiteblad
arbitrêr gerangskik in stapels
van Z tot A
neffens woordeboeke
bloeilesings
glossariums
handleidings ten voete uit
ek wou nog sê …
L’envoi
Digters sterf nie
word net verpulp
beland op basaartafels
‘n stasie-in-die-niet.
© Joan Hambidge, 2026
Maar dan gaan Claes laer op die dieselfde bladsy (deur my vertaald) soos volg voort:
“Elke mens deel met sy soortgenote die tragiese besef dat hy fundamenteel alleen is, dat die bestaan uitmond in die niet en dat al sy geswoeg op aarde sinloos is. Gaandeweg het hy twee tale ontwikkel om ‘n antwoord te vind op sy vertrwyfelde vrae: die religieuse taal van die geloof en die filosofiese taal van die rede. Uiteindelik het hulle min troos gebied vir die pyn van die syn.
“Naas dié tale is daar ‘n derde taal: die poëtiese taal van die verbeelding. Dit gee ons geen antwoord op ons vrae nie, maar formuleer ons problematiek pregnant in konkrete simbole. Beter as onsself verbeeld die digter ons angs en ons verlange, ons hoop en ons wanhoop, ons drome en ons radeloosheid, ons lewe en ons dood.”
In sy “Poëtica. ABC van de dichtkunst”, wat verlede jaar verskyn het, skryf Paul Claes: “Vandaag is de sociale impact van de westerse poëzie verwaarloosbaar. Bundels hebben een beperkte oplage en bereiken alleen een nichepubliek. Kennelijk zit niemand echt te wachten op het woord van de dichter.”