Don’t look now
I
‘n Blinde vrou sien die kind
tussen haar ouers. Haar suster
het iets in haar oog: verwyder
deur die moeder van die kind
met ‘n rooi jassie in ‘n dam verdrink.
‘n Band ontstaan, waarskuwings
uit die ander oord: die rooi jassie
nou ‘n bose dwerg met ‘n mes.
II
Hede, verlede, toekoms saam-
gesnoer in montage van Engeland
na Venesië. En terug. Hier restoureer
die vader ‘n kerk (nougeset, presies).
Paraprosdokiaan?
III
Met elke herbesoek ontvou
‘n nuwe dimensie (Milton
‘n blinde) en Pauline Kael
tipeer Roeg as die Borges
van die filmkuns …
IV
Die blinde vrou tel die trappe
en luister fyn na die stad
se geluide vir bakens vashouplek
soos John swaai aan die steier-
werk van die kerk onder restourasie.
Op bevel van Roeg moes John
(Donald Sutherland) sommer self
hier optree die stuntman onwillig
vir dié gevaarlike wentelbaan.
V
Op bladsy 147 van my notaboek
iewers in Januarie 2026 opgeskryf,
roep ‘n hadeda terug na ‘n ander tyd
en plek, ‘n donker labirint in Venesië
ons swanesang in Harry’s bar:
“Cheers, Here’s looking at you kid!”
VI
Die film van my lewe loop uit
op ‘n terugkyk (rewind)
Play it again, Sam
in daardie waterstad
ons laaste maal saam:
die digter as paranoot
buite raam soos Sutherland
alles verklap van hom
en Julie Christie as Laura
in die hotelkamer saam:
Laura en John, nie Bogart
of Bergman, nee net
ek en jy tuimelend, geen
Casablanca vir ons …
asof asof ek toe kon sien
hoe jy sou vertrek: finaal.
© Joan Hambidge