Johann van der Walt. Waarheen hardloop die ure?

 

nou klop die verouderde skat weer agter my ribbekas

my jeug joviaal besprinkel met somergoud

hoeveel bome het ons nie onder sool gehad nie?

ingesluk en verbloem teen die wêreld van grootmense

die vrystaat en sy bome was self destyds nog maar net kind

ons het beloftes teen mekaar se verhemelte in tongskrif uitgekerf

‘n geur so sondeloos en sonder roes uit mekaar onttrek

argeloos het ons bly vashou aan kreunende boomkloue

ten spyte van die skielike inval van skemer

die hemel wat sy donkerure kwistig oor ons kom uitsmyt

so verlaat die son ons dorp om sy skoene op die horison te loop uittrek

maar almal weet seisoene kom en gaan

beendere verweer nóú selfs met die oggendson

die klop in my bors verstadig

die skat onwillekeurig verlos van sy gloed

saamgepers in my palm lê sterwend

‘n verbrokkelende winterboom

die ruggraat van ons kinderdrome in flarde

ons gekloutery en gelag klaar ontbind

die jare sluip nader gedrapeer in skaduwee

blare lê opgekrummel en verteer

vader tyd vat nie kak van ‘n mens nie

gestroopte sentiment is sy gunsteling dis

leser lag terwyl die noodlot dit vermag

bewapen jouself deeglik

hardloop die afsnytyd vooruit

steel herinneringe uit elke boom

en gryp die laaste bietjie hitte wat die dag uitspoeg

draai sy goud soos ‘n lint om die ure van jou lyf

voor die koue nag jou finaal kom afsluk

 

© Johann van der Walt, 2020

 

Bookmark and Share

Comments are closed.

  •