Johann van der Walt. Ode aan onsterflike verse

 

ode aan ontsterflike verse

 

ek weet, nes jy, hoe om my moedertong die knie te laat buig

‘n vreemde vel van inboorling tot woning te verklaar

en ‘n ander paradys ver van ossewakreun te betree

tóg bly verse jou verbintenis aan ons

afrikaans is nie bloot net ‘n taal wat ons wegsmyt nie dit weet jy goed

sy word opgeroep nie vanuit longe nie maar vanuit gees

selfs daar waar jy worstel met vergangklikheid sal afrikaans eerste

uit jou longe as verlangde spreekbeurt ontsnap

nes jy, weet ek ook hoe om skoensole langs die seine te slyp

eerstehands het ek ervaar hoe vensters geel happe uit parys-skemers byt

wat my wel stom laat is hoe jy, jare daarna, die apartheidskubbe

– frustrasies van tralies na palmsholtes oorgedra-

met brutale vers uit jou vel sonder wraak kon afskil?

sou julle ooit, na dít alles, híér op tuisbodem geluk kon uitkerf

of was dáárdie vroeë herfsaande in parys die ware koningkryk?

vyf-en-vyftig trappe daagliks geklouter tot nuutgevonde samesyn

(dit is juis oor daardie tyd wat ek hierdie woorde neerskryf)

sê my of jy soms nog wonder na waar jou eerste verse wei?

verby die nok, op teen die gebou, hemelwaarts

selfs verby drakoniese gesteentes wat van hoog op die stad neerkyk

alhoewel ‘n suksesvolle sprong oor die maan nooit op sy kerfstok sal beland

word sy blues- ‘n soektog na ‘n huis steeds versadig gelaat-

vra rustelose lesers op balkonne want hulle weet

tydens boekoopslaantyd kry ysterkoei opnuut ‘n kamp om in te sweet

 

© Johann van der Walt, 2020

 

Bookmark and Share

Comments are closed.

  •