Een aand op straat
Jare terug, pasgetroud, nog ywerig,
het ons saans, wanneer die son sak,
straatwerk in Sunnyside gedoen.
Ons praat met hom:
sonder om te stry
die kant toe en daai kant toe
al in die rondte
tot hy vasstaan
in ‘n hoek, na ‘n troefkaart soek —
sy ma het hom met geboorte
aan die Bose beloof.
Daar is geen hoop, want
hy het homself ook een nag
op ‘n trein aan daardie demoon
met die vurk verkoop —
maar hy like ons, ons moet
kom kyk waar hy woon.
Ons volg hom na ’n verslete hotel in Arcadia —
sy kamer donker soos hy
ruik na as en ou sweet.
Maar hy like ons sê hy
kom, kom met ’n bewende hand
hy nooi ons vir ‘n dop
in die hotel se kroeg —
hy sal betaal.
Ons bestel Coke. Ons drink nie sê ons —
hoe vroom lui dit dan nou —
hy bestel sy dop, die drank gou na sy kop
die kroegman beloer ons soos ’n voëlkyker —
hierdie twee rare voëls op kroegstoeltjies;
ons kom nie in sy boeke voor nie.
Ons bied aan om die rekening te betaal,
maar hy skud sy kop
hy like ons,
like ons rêrig, sê hy;
hy gaan betaal.
Hy knoop sy sakdoek oop
tel die bruin sente af:
tik…tik…tik…
op een sent na —
net genoeg.
© Marthé McLoud, 2026