Fanie Olivier. kloot

 

kloot

      (vir ina rousseau)

 

hoe verskriklik is jy nie, mooi kloot

met verruklike grond, leem, soepel klei

dolomiet wat splinter onder die son,

graniet wat swig voor ‘n wortel, groot

berge wat wegskilfer in ‘n vlei,

‘n moeras wat oornag onkenbaar versteen?

 

hoe bring jy lewe voort uit ‘n kokon,

uit ‘n eiersel, uit ‘n plakkie wat vassuig

aan ‘n lekseltjie sand! vol kleur verf

jy die seisoene, vol klank elke boom!

 

knip jy ‘n oog, word ons en die feniciërs vervreem;

handomkeer vee jy die egiptenare van die werf;

ffooe blaas jy die grieke weg, die romeinse ryk

verdwyn soos ‘n nagedagte in jou droom.

 

wie’s ons wat met jou soos ‘n silwer bal

wil speel vanuit ‘n wankelrige ruimtetuig?

wat verbeel ons ons as ons eenstryk

aan jou binnegoed bly torring, rook uitgooi

in jou wolke, oerwoude laat val

voor ‘n lappie teer, ‘n bietjie bleek beton?

 

want vat jy, knak ‘n wolkekrabber só

soos ‘n koelteboom voor ‘n wurm, neem

‘n grassie die plaveisel oor, swig

ons gewaande selfgenoegsaamheid voor vigs.

 

‘n sweepslag hael laat blyk,

kosmosse vertel wat jy alles saai:

 

hoe verskriklik is jy nie, hoe mooi

is jy nie, stuk planeet wat draai draai

draai in miljoene jare lig;

hoe nutteloos en onbenullig ons: glo

die kroon van die skepping: strooi.

 

© Fanie Olivier, 2026