Gedigte

Kwatrynkompetisie (25)

Wednesday, March 3rd, 2021

 

grendeltyd maar daar’s net geen druppel wyn

bedel by broer bring vyf bottels virrie pyn

mooi gemeet haal ons die gegrendelde end

van toe word geslaap op bokse vol goue skyn

 

 

 

Kwatrynkompetisie (24)

Tuesday, March 2nd, 2021

 

Die makers wat die son in hierdie wyn vasvat

het hul pad deur koors en kommer ook gestap.

Elke teugie van die oes het dan dit ten doel:

die lewensvreugde wat die tong nou bad.

 

 

 

Kwatrynkompetisie (21-23)

Tuesday, March 2nd, 2021

 

(21)

As ’n wynmaker sy geheime deel

sy loflied uit die proeglas voorspeel

met geure van sitrus, pruim of muskaat –

behoede dat die virus die neus eerste steel

 

*

 

(22)

in die wyn uit die bottel geskink, is

die boeket uit korrel en sap gegis

’n kultivar sal die aroma bydra

maar in die vate hou Covid dit gekis

 

*

 

(23)

die wingerde soos brigades oopgesprei

oor valleie storm wynstokke ry op ry

laat ons die virus soos vaalvrot beveg

om die vreugde weer gebottel te kry

 

 

 

Kwatrynkompetisie (20)

Tuesday, March 2nd, 2021

 

Die doppe gis in die mos

wag dat die virus laat los

so klink ons solank ‘n glasie

wit of rooi teen die  2019 vos.

 

 

 

Kwatrynkompetisie (19)

Tuesday, March 2nd, 2021

 

Kelkiewynkwatryn

 

Sy ark raak daagliks duwwer onder strenge kwarantyn,

laat hierdie Noag vlugte waag teen covidkoors en pyn:

Hy stuur sy waterdraerpatryse uit, die wingerdwêreld oor

en wat hul vir die heildronk bring, is pure engelwyn.

 

 

 

Kwatrynkompetisie (18)

Tuesday, March 2nd, 2021

 

met die room van die oes in ‘n glas

en ‘n bottel of ses in die kas

vergeet ons van kommer en covid

en slaan hul hand met ‘n sluk in die as

 

 

 

Kwatrynkompetisie (17)

Tuesday, March 2nd, 2021

 

Die geparste druif ken ook kwarantyn

in elke koel kelder se skemerskyn

totdat dit geskink en gedrink word

in die helder son van ons samesyn.

 

 

 

René Bohnen. Ek wou vir jou

Monday, March 1st, 2021

 

Ek wou vir jou

 

hoe graag wil ek die rouste lykdig skryf;

die papierdun leed die inkswart kreet

die pelgrimsreis na jou oë uittree

in lettergrepe van geweld

 

maar al die blomme vou toe, die papawer

en die wilde iris

alles word stil, die insekte

swyg en die voëls

 

my gedagtes loop op en af

in die paadjie tussen gister

en ‘n graf

 

my Eerste, my Teenoorgestelde, my noodsaaklike

blouoog Ander

die gedig is ʼn origami van woorde

wat moet oopvou as ‘n stent

in die hart

uitvou langs die lyne van heuwels en valleie

oopgaan

in die landskap van ‘n lykdig

 

stilstaan

by die diep skeur

tusen wil en wou

 

© René Bohnen, 2021

 

 

 

  •