Tag: Nini Bennett gedig

  Veiling     Daardie dag van die bankrotveiling, daardie dag toe hulle die borde ingeslaan het, dáárdie dag het Pretoria se rooigrond bloed getrek. Die varings het in geel en bruin getreur – en jy, langs jou rotstuin se ensemble vetplante en plakkies. Die hotnosvy se koel stiltes; die bitter krag van bossies tussen…

  † 80   Op 80 hou my pa op met eet. Om só te sterf, sonder god of nalewe net die tragiese vryheid van lyfloosheid te erf.   Ek gee gestalte aan my pa se as: Die see neem haar beenmeel terug, en die eiland – alles, alles is tussengrond.   Ongemerk het nog…

  Vermis   Wat oorbly, is die koffers met die dom hoeke, afgestomp deur reise. Ek droom van hekke wat bly toeskuif agter my, ek het die afstandkontroles lank reeds verloor en taxis se toeters, sketterend, die rugkante van mense wapperende klere. Die wind is ongeduldig. Ek spaar suinig aan herinneringe, maar die nalatenskap is…

  Totem   Teen die kranse, hoog op teen die Himalajas gewaar ek haar waar sy haar welpies pleeg – deliberaat sigbaar aan my tydens nagwake. Wispelturige noodlotskarakter; vir sterflinge ’n gerug, ’n legende, ’n gesiglose skikgodin. Sy skadu nader: hoe dikwels het ek nie oor haar gepeins nie – die sneeuluiperd met oë wat…