Posts Tagged ‘Pirow Bekker gedig’

Pirow Bekker. By Verkykerskop

Monday, July 18th, 2022

 

By Verkykerskop

Über allen Gipfeln ist Ruh  – Goethe

 

Hoe intens die doenighede ook al was in elke kop

met sandsteenmote wat losgekap in heinings dien,

hier heers stilte nou; enkeles nog as grafstene te sien:

bakens waar dit wat verganklik is, moes stop.

 

Asof afwesig staan ‘n hoekpaal, met dunner steen gestut;

weg is sy makkers, die meeste eenmaal in gelid –

staan hy daar net soos jare terug in my geheue gegrif,

wag hy dat ek my verkyker weer op hom sal rig.

 

Wit stippels wys ‘n uilebal is op sy kruin gebraak,

die roofvoël se dieet dié keer ‘n ouvolk-akkedis,

die tenger skelet deur strale ultraviolet geblaak,

want moeilik sal dié landskap by spykerskrif berus

in dowwe vlees versteek; nog moeiliker rus gemaak

deur peil geplante klippe wat nou eensaam is.

 

© Pirow Bekker, 2022

 

Pirow Bekker. Uit die Bergtesgarten

Saturday, March 26th, 2022

 

Uit die Bergtesgarten

 

Verskoon die inbars, kameraad Poetin,

maar hier kom al meer berigte in:

Die blomme in ons berghofmagasyne

raak nou gevaarlik min.

 

‘n Mens vra jou af, geagte President,

waar is al die blomme heen?

Kan nie wees vir bruilofruikers nie

en vir blitsbegrafnisse maak nie sin.

 

Waar dan is al die blomme heen,

die blomme uit ons bergingsplekke?

Dis nie blindelings gegooi nie,

nog minder rugwaarts op resepsies.

 

Iemand raap dit uit die lug,

jong hande van ‘n nuwe bruid.

Waar anders is die blomme heen –

tog seker nie na kindertuine?

 

O, waar is al die blomme heen?

Met u agtergrond, geëerde generaal,

herken u waarskynlik reeds die kode –

geheime, militêre taal.

 

Terwyl ander in die duister tas,

word die el ‘n streep getrek,

word so die horison geopen

vir die groot Blom en vir vrek.

 

© Pirow Bekker, 2022

 

Pirow Bekker. Aan oom Lokomotief (Genootskapper vanouds)

Wednesday, May 19th, 2021

 

Aan oom Lokomotief (Genootskapper vanouds)

 

Lokomotief, gemotiveer

tot barstens toe,

tot meer as voorvatter,

jy wat so hoog opgegee het oor “yge taal”,

deur jou eie mense gehaat is,

so erg dat ene jou glads wou skiet

maar Piet, Paul en Klaas kon saamsleep

die hele volk agter jou maak inval

en “finnig” met die rympies saam

laat ry – jy wat stoom verloor het

oor jou Afrikaans konsuis bespotlik raak,

jou “vuurwa” soos hulle dit stel,

deur jouself “op ‘n doodloopspoor gestoot” –

jy is waarlik die swye in rangeer.

 

Oom Lokomotief, ou flinke stomer,

kan jy nie nou maar uitskei nie

met my betrokke te wil hou?

Lewe geblaas wil hê in ou gewrigte,

die verdiksels in die elmboë gebreek,

plaak van die tande geskuur

cholesterol uit toevoerpype geskud,

die stof van bouvallige trajekte afgespoel

sodat die staal glashelder sal antwoord

op wie daarteen tik. Bowenal geroeste reste,

klapperende tromme des doods, agtergelaat.

 

Lokomotief blaas nie warm én koud nie;

jy staan as blote oorlas hier,

van alle weë verwyder, infrastruktuur

op jou vermors.  Dis verby,

die gloed van iedere kool gesmoor,

die asem vir ‘n fluit gesluk.

Jy’s genoeg verweer, jy’s klaar

met wat waar geloods word,

watter vrag versamel, van stapel gestuur –

jy wag, dikdom anachoreet,

hier waar jy niks, niks jou moveer nie,

behalwe net die spooktreine wat snags

soos hulle oor die netwerk spoed

wissels opruim in hul vaart

die stukkie spoor onder jou laat ril

en iewers binne daar nog ‘n klinknael skiet.

 

Ou stommerik, jou mense sku weg

van jou taalmanewales af.

Kan jy nie maar uitskei nie

met my weer betrokke te wil haal?

 

© Pirow Bekker, 2021