Category: Kompetisies

Bybellandse reise vir Totius   I   bo die land en sy harde klippe die wind wat alles skroei   is sy asem     II   bo mens, blom en skerpioen die son wat oor alles waak   is sy oog     III   aan hierdie land van klip en rots aan hierdie…

Binne die Oog Vir Ingrid Jonker   Laat my tydelik ontvlug uit hierdie storm om met Jou te wees binne daardie plek waar verlange my nie meer kan volg binne daardie plek waar die antwoord: dis verby, dis verby, dis verby se eggo verdof.   Laat my tydelik instap uit hierdie storm om met Jou…

By die graf van D.J. Opperman   Waar die gestorwe ou kolos nou tussen ʼn werweling van Negesterre ʼn vloot van skippies in kristalle pas, snoer hy volgens loslip-engele sy kommer oor wendinge in digterlike takelwerk.   Koggel hy die slap reëls en mor hy oor verslete of gesogte beelde van nuwerwetse stemme, of bespeur…

Was dit te donker, Ingrid Jonker? (19 September 1933 – 19 July 1965)   Was dit vir jou regtig te veel te erg sodat jy jou eie lewe moes steel Die koue winteraand van Julie 1965 het jy jou uitkyk verloor van positief, liefde en omgee wou jy niks hoor   Was jou asem weg…

Toska aan Vladimir Nabokov   “The wonder lingers and the shame remains.” — Vladimir Nabokov, Pale Fire: Canto One (166)   Sou jy kon sien hoe my leegheid oor jou dood soos die eb en vloed van die oseaan uit my tot op hierdie bladsy strek? Sal jy my weer verduidelik wat die onvertaalbare Russiese…

Berusting Ter nagedagtenis aan Ingrid Jonker   voor haar venster staan sy, oorgelaat aan haar eie genade soos ‘n verdwaalde mier op ‘n suikerpot se deksel   arms gevou kop omlaag gesig sonder uitdrukking haar binneste ‘n oseaan vol opgekropte seer   sy storm na buite, blindelings soos ‘n verlore siel wat nêrens welkom is…

Barend J. Toerien – nugter ontnugter   geliefde, gehate (gewoonlik darem net tydelike) korrelkop komplekse woordkunstenaar van kwasterig verwytend tot smeulend strelend die krapperige korrelkop met sy eie teenstrydighede was literêr konsekwent en eerlik sy groot stewels wat vaskop en nog ʼn bergwand wat oorwin word die uitbundige gees van die groep geroep deur die…

fyn soos porselein Vir Ina Rousseau   in enkele penstrepies skilder Amanda haar laaste dae my klipdigter wie se “Klip” so verduur uur na uur lees ek dit soms luid soms stil hoor hoe word dinge verstom my aan haar fyn berekeninge   Amanda vertel van die traumatiese effek van toetse in die onkologie-afdeling van…